دانشگاه گیلان مدیریت و توسعه ورزش 2322-4800 15 1 2026 03 21 Spatial planning of Olympic Martial Sports آمایش سرزمین رشته های ورزشی رزمی المپیکی 97 119 8519 10.22124/jsmd.2023.25119.2823 FA بهمن طیبی استادیار مدیریت ورزش، گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه گلستان، گرگان، ایران امین دهقان قهفرخی دانشیار مدیریت ورزش، گروه مدیریت ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران Journal Article 2023 07 30 <strong>Objective</strong><strong>:</strong> The aim of the current research was to investigate the spatial development status in four Olympic martial sports, wrestling, taekwondo, judo, and boxing.<br /><strong>Methodology</strong><strong>:</strong> The current research method was chosen as a mixed type (qualitative and quantitative). In order to identify the effective indicators in the spatial planning in championship sports, theoretical foundations and qualitative interviews with 28 elites knowledgeable about the research subject were used until theoretical saturation was reached. In the quantitative part, in order to weight sports land development indicators, the analysis hierarchy method (AHP) and the numerical taxonomy method were used to identify the state of spatial planing in combat sports, and according to the development factor, the provinces of the country were prioritized in each of the sports fields.<br /><strong>Results</strong><strong>:</strong> Data analysis showed that only 14.6% of the country's regions are developed in Olympic martial arts, and 85.4% are less developed or undeveloped. Also, wrestling has the best development status with 25.8%, and taekwondo has the worst development status with 0.06% among Olympic martial arts.<br /><strong>Conclusion</strong><strong>:</strong> Therefore, in order to win more Olympic medals, it is necessary to focus more on 14.6% of developed provinces, and among martial arts, more attention should be paid to wrestling, boxing, judo, and taekwondo, respectively. <strong>هدف</strong><strong>:</strong> هدف پژوهش حاضر، بررسی وضعیت آمایش سرزمین در چهار رشته ورزشی رزمی المپیکی کشتی، تکواندو، جودو، بوکس بود.<br /><strong>روش‌شناسی</strong><strong>:</strong> روش پژوهش از نوع آمیخته (کیفی و کمی) انتخاب شد. به منظور شناسایی شاخص­های موثر در آمایش سرزمین از مبانی نظری و مصاحبه­های کیفی با نخبگان آگاه تا رسیدن به اشباع نظری استفاده شد. جامعه آماری در بخش کیفی شامل 28 نفر از کارشناسان معاونت­ ورزش قهرمانی و امور استان­های وزارت ورزش و جوانان، روسای فدراسیون­های مربوطه و اساتید دانشگاهی آشنا به موضوع آمایش ورزشی بودند. در بخش کمی، به منظور وزن‌دهی به شاخص­های آمایش سرزمین ورزشی از روش تجزیه و تحلیل سلسله مراتبی (AHP) و از روش تاکسونومی عددی به منظور شناسایی وضعیت آمایش سرزمین در ورزش­های رزمی استفاده شد که با توجه به ضریب توسعه یافتگی، استان­های کشور در هر یک از رشته­های ورزشی اولویت­بندی شدند.<br /><strong>یافته‌ها</strong><strong>:</strong> تجزیه و تحلیل داده‌ها نشان داد تنها 14/6 درصد از مناطق کشور در رشته‌های رزمی المپیکی توسعه یافته‌­اند و 85/4 درصد مناطق کمتر توسعه یافته یا توسعه نیافته­اند. همچنین ورزش کشتی با 25/8 درصد توسعه یافتگی بهترین وضعیت و تکواندو با 0/06 درصد بدترین وضعیت را در بین رشته‌های رزمی المپیکی داراست. بوکس در استان کرمانشاه، تکواندو در تهران، جودو در خراسان رضوی و کشتی در مازندران بهترین وضعیت را داشتند. بوکس در هرمزگان، تکواندو در قم، جودو در بوشهر و کشتی در سمنان ضعیف‌ترین وضعیت را داشتند.<br /><strong>نتیجه‌گیری</strong><strong>:</strong> بنابراین برای کسب تعداد بیشتر مدال‌های المپیکی  باید  بر 14/6 درصد از استان‌های توسعه یافته تمرکز بیشتری نمود و اولویت توجه به رشته‌های رزمی المپیکی برحسب نگاه آمایشی به ترتیب با رشته‌های ورزشی کشتی، بوکس، جودو و تکواندو  می‌باشد. https://jsmd.guilan.ac.ir/article_8519_5259d0734434407375cb909a1670fd07.pdf