توسعه ورزش و توسعه پایدار
بهمن طیبی؛ امین دهقان قهفرخی
چکیده
هدف: هدف پژوهش حاضر، بررسی وضعیت آمایش سرزمین در چهار رشته ورزشی رزمی المپیکی کشتی، تکواندو، جودو، بوکس بود.روششناسی: روش پژوهش از نوع آمیخته (کیفی و کمی) انتخاب شد. به منظور شناسایی شاخصهای موثر در آمایش سرزمین از مبانی نظری و مصاحبههای کیفی با نخبگان آگاه تا رسیدن به اشباع نظری استفاده شد. جامعه آماری در بخش کیفی شامل 28 نفر ...
بیشتر
هدف: هدف پژوهش حاضر، بررسی وضعیت آمایش سرزمین در چهار رشته ورزشی رزمی المپیکی کشتی، تکواندو، جودو، بوکس بود.روششناسی: روش پژوهش از نوع آمیخته (کیفی و کمی) انتخاب شد. به منظور شناسایی شاخصهای موثر در آمایش سرزمین از مبانی نظری و مصاحبههای کیفی با نخبگان آگاه تا رسیدن به اشباع نظری استفاده شد. جامعه آماری در بخش کیفی شامل 28 نفر از کارشناسان معاونت ورزش قهرمانی و امور استانهای وزارت ورزش و جوانان، روسای فدراسیونهای مربوطه و اساتید دانشگاهی آشنا به موضوع آمایش ورزشی بودند. در بخش کمی، به منظور وزندهی به شاخصهای آمایش سرزمین ورزشی از روش تجزیه و تحلیل سلسله مراتبی (AHP) و از روش تاکسونومی عددی به منظور شناسایی وضعیت آمایش سرزمین در ورزشهای رزمی استفاده شد که با توجه به ضریب توسعه یافتگی، استانهای کشور در هر یک از رشتههای ورزشی اولویتبندی شدند.یافتهها: تجزیه و تحلیل دادهها نشان داد تنها 14/6 درصد از مناطق کشور در رشتههای رزمی المپیکی توسعه یافتهاند و 85/4 درصد مناطق کمتر توسعه یافته یا توسعه نیافتهاند. همچنین ورزش کشتی با 25/8 درصد توسعه یافتگی بهترین وضعیت و تکواندو با 0/06 درصد بدترین وضعیت را در بین رشتههای رزمی المپیکی داراست. بوکس در استان کرمانشاه، تکواندو در تهران، جودو در خراسان رضوی و کشتی در مازندران بهترین وضعیت را داشتند. بوکس در هرمزگان، تکواندو در قم، جودو در بوشهر و کشتی در سمنان ضعیفترین وضعیت را داشتند.نتیجهگیری: بنابراین برای کسب تعداد بیشتر مدالهای المپیکی باید بر 14/6 درصد از استانهای توسعه یافته تمرکز بیشتری نمود و اولویت توجه به رشتههای رزمی المپیکی برحسب نگاه آمایشی به ترتیب با رشتههای ورزشی کشتی، بوکس، جودو و تکواندو میباشد.
